یک شب خیال هست، یک شب بدهکاری، به خودم، که کنار پنجره بایستم. به شهر خاموش نگاه کنم و فکر کنم که خب، حاصل تمام سالهایی که گذشت و تمام تلاشها و خواستن ها و دست و پا زدن ها، اینجاست. من بلدم بدهکاری را. بلدم خیال بافتن را. حالا یک شب هست، که قرار من با خودم شده که بایستم پشت پنجره. به شهر نگاه کنم و فکر کنم که شد. بلاخره شد.
توی سایت، هر روز، میچرخم و به پنجره ها نگاه میکنم. به خانه ها. فکر میکنم که شاید یکی از این پنجره ها شاهد پرداخت این گران ترین دین من به خودم باشد.
No comments:
Post a Comment