از یادداشت های روی برجک نگهبانی

توی اطرافیانم، تقریبا به ندرت یه رویکرد اشرافی میبینم: اون تلاش برای ساختن بهترین ِ خود، بدجور رنگ باخته. تمرکز فقط داره به سمت ساخت زندگی مادی میره و پیشرفت های خوبی هم رخ میده اما اون تلاشی که قبلتر روی ساختن بهترین ورژن خود بود، یا تلاشی که وقتی زندگی آدم حسابی های تاریخ رو میخونی باهاش مواجه میشی، جاش به شدت خالیه. آدمهای تحصیل کرده، آدمهایی در موقعیت کاری نیمه خوب یا خوب، به حوزه ی خودسازی که میرسند بدجور پای کمیتشون لنگ میزنه. برخوردشون با زندگی فرق چندانی با آدمهای عامی و بد دهن اطراف نداره. این خیلی تلخه. رویکرد از بین رفته. انگار آدمها تا وقتی بهترین متریال دستشون نباشه خودشون رو موظف نمیدونند عملکرد درستی داشته باشند. و خب متریال بد و خوب و عالی همه سه خیلی نسبیه.

بدترین بخش خودمم. ندیدن خودم. میترسم از اینکه رویکرد اشرافی خودم رو از دست داده باشم. که تلاشم برای ساختن بهترین خودم از دست رفته باشه. کجای زندگی ام؟ اینجا.