میدونی، مثل متجلی شدن عمیقترین رویای سالهای طولانی زندگیه. مثل نگاه کردن به قشنگترین خواستهی سالها. مثل یه برگ درخت نورس، ابتدای بهار. نرم. کرکآلود. ظریف. شکستنی. دست جلو میبرم و لمسش نمیکنم. به جاش انگار گسترده میشم و در بر میگیرمش. به دور از دست باد. دور از دست سرما.
جهان رو از پشت مه میبینم و انگار تمام دنیای اطرافم معلق در هوا موندن. مرز بین واقعیت و خیال مشخص نیست و اینجا فروردینه.
No comments:
Post a Comment