خط خطی کردن، کلمات رو پایین و بالا بردن، قبلا همیشه جواب بود. همیشه هر وقت صحبت کردن سخت میشد، نوشتن سخت میشد، روی کاغذ سفید خط می نداختم: یکی دو جمله بنویس. مابقی کلمات حرکت خواهند کرد. اینبار امان جهان به این قرار نیست. کلمات دورتر از مرزهای خیالند.
کاش میشد و عادت حرف زدن را ترک میکردم. با جهان. این همه حرف زدیم و همه اش بیهوده بود. شاید راه اصلا از این جاده نمیگذرد.
No comments:
Post a Comment