داره سلیقه‌ام در مورد آدمها تغییر میکنه. از آدمهایی که سعی میکنن جهان رو تغییر بدن و تلاش میکنن و سر و صدا و های و هوی زیاد دارن، میل کردم به آرومترها. گوشه نشین تر ها. یواش تر ها. همه ی این چند روز به مقایسه گذشت. بین آدمها. بین کارها. بین تصویر و شخصیت بیرونی متفاوت خودم در گذشته و حال و اون چیزی که میخوام بهش برسم. 

تفاوتش مثل برخورد آب به وقت فواره بودن و به وقت رود بودنه. فواره معمولا یک جا ساکنه. یک سیکل مشخص منجر به ایجاد فواره میشه و آب همونجا که هست میمونه. بدون حتی اثر فرسایشی که مهم ترین ویژگی مایع بودنشه. زیباست اما. اوج بلندتری رو طی میکنه. قوس بزرگتری رو. اما چه فایده؟