حرکت از ترکیب دو چیز میاد. یک، حرکت نخواهد داشت. میانه ی اقیانوس، آب ثابته انگار. میانه ی هوا هم همین. همه چیز وقتی به حرکت می افته که دو چیز با هم در برخورد باشند. همون هوا با برخورد با کوه، باد میسازه. همون آب در سطح با برخورد با هوا موج میسازه. خلوص، در دنیای ماده، چیزی نیست که حرکت تولید کنه و وقتی حرکت نباشه، رشد چطور اتفاق خواهد افتاد؟ رسیدن چطور اتفاق خواهد افتاد؟ حتی سنگ، به عنوان سخت ترین موجودیت ماده، در برخورد با هوا ساییده میشه، در برخورد با آب رشد میکنه و در برخورد با آتش به حرکت در میاد. سنگ فقط در دل معدن ثابت و خارج از زمانه.
چسبندگی غم، غمی که بیش از یکبار تکرار بشه، از برخورد نادرست با ماده میاد. انرژی خاکستری، ما رو گیر غم و اندوه و حرمان میکنه و اولین چیزی که از ما میگیره، حس میکنیم نباید حرکت کنیم. زیر پتو مثلا مخفی میشیم. هر روز حرکت نکردن، به این کاهیده شدن توان، امتیاز بیشتر دادنه. پرنده غمگین نیست چون پرواز میکنه. حیوان غمگین نیست چون میدوه. کرم خاکی هم حتی غمگین نیست. غم، از کاهش دامنه حرکت میاد. باید حرکت کنیم. یک پرنده آزاد دورش مدارات انرژی گسترده ای داره که میشه به وضوح دید. از پیوندگاه های بال هاش دایره های انرزی رو میشه تعقیب کرد. اما به بچه ها که میرسیم، یک دفعه به جای یک پیله بسیار درخشان و گسترده انرژی به یک پخ شدگی شدید میرسیم. این فقط اثر تربیت نیست. اثر میکروب و ویروس نیست. بچه ها کمتر از سابق می دوند. زودتر جمع میشن و در بزرگسالی بیشتر درگیر افسردگی میشن. اثر این جمع شدگی ها دیر پاک میشه. راهش حرکته. اگه بال زدن سخته، دویدن.
بدو، نه چون اپلیکیشن دویدن میگه الان وقت دویدنه و الان وقت ایستادن. بدو، انگار کسی انتهای مسیر منتظرته. بدو، انگار خونه اونجاست. انگار معبد اونجاست. بدو تا برسی. دویدن، با کنترل اپلیکیشن ها اون فایده ای که باید رو نداره. آدم رو باز سفت میکنه. بدو. دویدن خودش یک دنیاست. اگر نمیتونی بال بزن.
برای لمس باد روی صورتت بدو. همین خودش یک معبده. معبدی در باد
ما نیاز به حرکت بیشتر داریم. نه نیاز به گریه ی بیشتر. نیاز داریم به عناصر بخوریم. نیاز داریم از مغناطیس محیط های متفاوت عبور کنیم. و نیاز داریم کف دست رو روی اندام بکشیم و لمس انرژیکی بیشتر داشته باشیم. همه چیز بعد به حرکت در میاد. به همین سادگی.
No comments:
Post a Comment