الحاقیه

توی کتابهایی که در مورد مغز نوشته شده، در مورد نقاشی کردن آدمهایی که دچار آسیب مغزی شده‌اند مثالهای زیادی هست. نقاشی‌هایی که یه بخش اساسیشون به چشم ما کمه اما نقاش به نظر خودش کار کاملی ارایه داده.

بعد از چند دقیقه برمیگردم و دوباره متنم رو میخونم. چند تا پاراگراف، چند تا جمله کمه. وقت نوشتن به جملات فکر کردم و حتی مطمئنم که نوشته بودمشون. اما نیستند. اینجا نیستند.

یاد خونه های بی‌پنجره و آدمهای بی دست و پای نقاشی‌ها می‌افتم.