بیداری غول درون

بهم گفت تو ساق پای کلفتی داری و پاهای محکمی. وقت راه رفتن پاهات رو محکم به زمین بکوب ببین چطور زندگیت عوض میشه. دیدم عه وا راست میگه. من این سالها که زندگیم انگار خسته و خاموش شده، یواش راه میرم انگار نمی‌خوام اثر قدم زدنم روی تن زمین بمونه. شهاب سیزده چهارده سال پیش گفته بود راه رفتنت پر طمطراقه. که یادم رفته این رو.

تراپی و خودسازی و ارتقای شخصی و کوفت و زهرمار که جواب ندادن. پاها رو مثل غول روی زمین می‌کوبم از این به بعد ببینم چطور میشه.

آبان

در مدح و مذمت فرصت دوباره.

ظفر

دولت آن است که بی‌خون‌دل آید به کنار

38

هیچ عشقی هرگز من رو لمس نمیکنه مگر از خاک تو عبور کنه تهران.

.

 برخیز.

به جان

رویا میبینم که بهم سرک میکشی و در بیداری برات مینویسم توی خوابم چکار میکنی مرد؟

.

دفتر نوشته‌های مهرماه رو پیدا کردم. نوشتم: گربه جدید خیلی بانمکه اما تتیس سرحال نیست.

یکماه دیگه که از این خونه برم دیگه نمیتونم سر مزار بچه برم. حالا میفهمم چرا در تمام داستانهای آمریکای جنوبی اسکلت مرده‌ها رو به وقت جا به جایی بر دوش می‌کشند.