برگشتهام به لاک زدن و همان همیشگی شدهام. لاکهای زخمی. رنگهای جا به جا پریده. رنگ سرد سمت راست. رنگ گرم سمت چپ. ناامیدی حاصل از حیات تا به اینجا خودش را کشیده. در این عدم تمایل به ایجاد نظام. در این پذیرش پررنگ مرگ. در همان «زندگی بیهودهتر از آن است که» همیشگی.
No comments:
Post a Comment