.

 چه خبر از فلانی؟

اوه نمیدونم. در تمام سه سال گذشته داشته از کلماتم میرفته و حالا نمیدونم دیگه چقدر دور شده .

.

قیصریه‌ام امشب.

دود و آتش و خاکستر.

تا ‏اگر ‏فردایی ‏بود ‏و ‏آفتابی ‏بود

استخوان شکسته پای چپ درد می‌کنه. هنوز درد می‌کنه. از روی ساعت می‌شمارم که باشه. کف پای نازنینم تو دو ساعت زمان داری و بعد من حرکت می‌کنم. این تنها کاریه که از من برات ساخته است.

.

 مورچه ها مشغول کارند. موریانه ها به خواب فرو رفته اند و زمان؟ وقت تغییر فصل رسیده.

.

 بزرگترین همدست من در زندگی، خانه ها هستند.

پناه

یک لحظه هست که آدم ها خانه ام را، آغوشم را امن ترین جای جهان میدانند. میرسند و هق هق میکنند و از بین هزار طوفان و هزار مکان، می آیند اینجا. آن دقایق قدرتمندترین ِ خودم هستم.

.

چرا می‌نویسم؟ چون هیچ کدام از ما یک چهره نداریم. یک شخصیت نداریم. فقط یک چیز نیستیم. که هیچ چیز خفقان بیشتری از همیشه ثابت بودن به همراه ندارد. و من انتهای همه چیز آرزو دارم یک روز آنقدر فرصت ابراز داشته باشیم که وقت سلام، از همدیگر بپرسیم تو‌ امروز کدامتی؟